رمز حیات

اللهم عجل لولیک الفرج والعافیه والنصر و اجعلنا من خیر اعوانه وانصاره والمستشهدین بین یدیه
رمز حیات

آیه امروز:

قَالَ إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا قَلِیلًا لَوْ أَنَّکُمْ کُنْتُمْ تَعْلَمُونَ 114 مومنون
می گوید (آری) شما مقدار کمی توقف کردید اگر می ‏دانستید!

رمز حیات

رمز حیات

طبقه بندی موضوعی

رمز حیات

اللهم عجل لولیک الفرج والعافیه والنصر و اجعلنا من خیر اعوانه وانصاره والمستشهدین بین یدیه

۱۸۶ مطلب با موضوع «قرآن» ثبت شده است

بسم الله الرحمن الرحیم

طلاق قبل از نزدیکی

لاَّ جُنَاحَ عَلَیْکُمْ إِن طَلَّقْتُمُ النِّسَاء مَا لَمْ تَمَسُّوهُنُّ أَوْ تَفْرِضُواْ لَهُنَّ فَرِیضَةً وَمَتِّعُوهُنَّ عَلَى الْمُوسِعِ قَدَرُهُ وَعَلَى الْمُقْتِرِ قَدْرُهُ مَتَاعًا بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُحْسِنِینَ ﴿۲۳۶﴾

اگر زنان را مادامى که با آنان نزدیکى نکرده و بر ایشان مهرى [نیز] معین نکرده‏ اید طلاق گویید، بر شما گناهى نیست و آنان را به طور پسندیده به نوعى بهره ‏مند کنید، توانگر به اندازه­ ی [توان] خود و تنگدست به اندازه­ ی [وسع] خود. حقی است بر نیکوکاران.

وَإِن طَلَّقْتُمُوهُنَّ مِن قَبْلِ أَن تَمَسُّوهُنَّ وَقَدْ فَرَضْتُمْ لَهُنَّ فَرِیضَةً فَنِصْفُ مَا فَرَضْتُمْ إَلاَّ أَن یَعْفُونَ أَوْ یَعْفُوَ الَّذِی بِیَدِهِ عُقْدَةُ النِّکَاحِ وَأَن تَعْفُواْ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى وَلاَ تَنسَوُاْ الْفَضْلَ بَیْنَکُمْ إِنَّ اللّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ ﴿۲۳۷﴾
و اگر پیش از آنکه با آنان نزدیکى کنید، طلاقشان دادید، در حالى که براى آنان مهرى معین کرده ‏اید، پس نصف آنچه را تعیین نموده‏ اید [به آنان بدهید]. مگر اینکه آنان خود ببخشند یا کسى که پیوند نکاح به دست اوست ببخشد و گذشت کردن شما به تقوا نزدیک¬تر است و در میان یکدیگر بزرگوارى را فراموش مکنید. همانا خداوند به آنچه انجام میدهید بیناست.

1. طلاق زنانی که با آن­ها نزدیکی نکرده­ اید، ایرادی ندارد.(آیه­ ی 236)

2. اگر فریضه­ ی آن­ها تعیین نشده است، باید به آن­ها بهره­ ای شایسته داده شود(توانگر در حد خود و فقیر نیز در حد خود). این حقی بر عهده­ ی نیکوکاران است.(آیه­ ی 236) 

3. اگر فریضه آن­ها را تعیین نموده ­اید و قبل از آمیزش قصد طلاق آن­ها را کرده­اید، نصف فریضه باید به آن­ها داده شود، مگر اینکه خودشان و یا ولیشان ببخشد.(آیه­ ی 237)

4. اگر ببخشید بهتر است و فضل را بین خودتان فراموش نکنید، همانا خداوند به آنچه انجام می­دهید بیناست.(آیه ­ی 234)


امشب که میرسد چشمم فقط به کرامت توست یا کریم ... یا انیس النفوس

 بسم الله الرحمن الرحیم

ازدواج بعد از فوت همسر

وَالَّذِینَ یُتَوَفَّوْنَ مِنکُمْ وَیَذَرُونَ أَزْوَاجًا یَتَرَبَّصْنَ بِأَنفُسِهِنَّ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا فَإِذَا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلاَ جُنَاحَ عَلَیْکُمْ فِیمَا فَعَلْنَ فِی أَنفُسِهِنَّ بِالْمَعْرُوفِ وَاللّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِیرٌ﴿۲۳۴﴾

«و کسانى از شما که مى‏میرند و همسرانى بر جاى می‏گذارند، [همسران] چهار ماه و ده روز بر خودشان انتظار می‏برند. پس هرگاه مهلت خود را به پایان رساندند، پس در آنچه آنان به نحو پسندیده درباره خود انجام دهند گناهى بر شما نیست و خداوند به آنچه انجام میدهید خبیر است.» 

 وَلاَ جُنَاحَ عَلَیْکُمْ فِیمَا عَرَّضْتُم بِهِ مِنْ خِطْبَةِ النِّسَاء أَوْ أَکْنَنتُمْ فِی أَنفُسِکُمْ عَلِمَ اللّهُ أَنَّکُمْ سَتَذْکُرُونَهُنَّ وَلَکِن لاَّ تُوَاعِدُوهُنَّ سِرًّا إِلاَّ أَن تَقُولُواْ قَوْلًا مَّعْرُوفًا وَلاَ تَعْزِمُواْ عُقْدَةَ النِّکَاحِ حَتَّىَ یَبْلُغَ الْکِتَابُ أَجَلَهُ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ یَعْلَمُ مَا فِی أَنفُسِکُمْ فَاحْذَرُوهُ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ غَفُورٌ حَلِیمٌ ﴿۲۳۵﴾

«و در باره آنچه شما به طور سربسته از آنان [در عده وفات] خواستگارى کرده یا [آن را] در دل پوشیده داشته‏ اید، بر شما گناهى نیست. ‏خداوند میدانست که [شما] به زودى به یاد آنان خواهید افتاد ولى با آنان قول و قرار پنهانى مگذارید، مگر آنکه سخنى پسندیده بگویید و به عقد زناشویى تصمیم مگیرید تا زمان مقرر به سرآید و بدانید که خداوند آنچه را در دل دارید، می‏داند. پس از [مخالفت] او بترسید و بدانید همانا خداوند آمرزنده بردبار است.»

1. همسران پس از فوت شوهر باید چهارماه و ده روز صبر کنند.(آیه­ ی 234)

2. پس از این مدت ازدواج آنها ایرادی ندارد.(آیه­ ی 234)

3. خواستگاری کردن از آنها و یا قصد ازدواج داشتن با آنها نیز ایرادی ندارد.(آیه­ ی 235)

4. با آنها پنهانی قرار مگذارید، مگر این که سخنانی به شایستگی بگویید.(آیه­ ی 235)

5. عزم عقد نکاح تا قبل از پایان زمان قانون نکنید.(آیه­ ی 235)

6. بدانید خداوند متعال آنچه را در درونتان است، می­داند، پس حذر کنید و بدانید خداوند آمرزنده­ی بردبار است.(آیه­ ی 235)

بسم الله الرحمن الرحیم

شیردهی

طاعات و عبادت هاتون قبول درگاه حق تعالی ان شاءالله . این بخش یه سری نکات داره که میخونیم ...

نکته :

1. مادران فرزندان خود را دو سال کامل شیر دهند(اگر بخواهند دوره­ ی شیرخوارگی را به طور کامل به جا آورند).

2. خورد و خوراک و پوشش مادر به عهده­ ی پدر است.

3. مادر نباید به خاطر فرزند زیان ببیند.

4. پدر نباید به خاطر فرزند دچار ضرر بشود.

5. مسؤولیت­های پدر و مادر در صورت فوتشان بر عهده­ ی وارث است.

6. ایرادی ندارد که در صورت رضایت و مشورت فرزند را از شیر جدا کنید.

7. ایرادی ندارد که کسی دیگر فرزند شما را شیر دهد، در این صورت حقوق او را باید به شایستگی بپردازید.

8. از خداوند متعال بترسید و بدانید او به آنچه انجام می­دهید بصیر است.

بسم الله الرحمن الرحیم

شیردهی

 به به ! رسیدیم به بخش خوشمزه :)) شیردهی یکی از لذت هایی هست که یه مادر باهاش تجربه میکنه و بچه

زمانی که در آغوش مامانش قرار میگیره به آرامش میرسه ...  در پست بعد به نکات این بخش میپردازیم ...

وَالْوَالِدَاتُ یُرْضِعْنَ أَوْلاَدَهُنَّ حَوْلَیْنِ کَامِلَیْنِ لِمَنْ أَرَادَ أَن یُتِمَّ الرَّضَاعَةَ وَعلَى الْمَوْلُودِ لَهُ رِزْقُهُنَّ وَکِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ لاَ تُکَلَّفُ نَفْسٌ إِلاَّ وُسْعَهَا لاَ تُضَآرَّ وَالِدَةٌ بِوَلَدِهَا وَلاَ مَوْلُودٌ لَّهُ بِوَلَدِهِ وَعَلَى الْوَارِثِ مِثْلُ ذَلِکَ فَإِنْ أَرَادَا فِصَالًا عَن تَرَاضٍ مِّنْهُمَا وَتَشَاوُرٍ فَلاَ جُنَاحَ عَلَیْهِمَا وَإِنْ أَرَدتُّمْ أَن تَسْتَرْضِعُواْ أَوْلاَدَکُمْ فَلاَ جُنَاحَ عَلَیْکُمْ إِذَا سَلَّمْتُم مَّآ آتَیْتُم بِالْمَعْرُوفِ وَاتَّقُواْ اللّهَ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ ﴿۲۳۳﴾

«و مادران [باید] فرزندان خود را دو سال کامل شیر دهند. [این حکم] براى کسى است که بخواهد دوران شیرخوارگى را تکمیل کند و خوراک و پوشاک آنان [=مادران] به طور شایسته بر عهده پدر است. هیچ کس جز به قدر وسعش مکلف نمى‏شود. هیچ مادرى نباید به سبب فرزندش زیان ببیند و هیچ پدرى [نیز] نباید به خاطر فرزندش [ضرر ببیند] و مانند همین [احکام] بر عهده وارث [نیز] هست. پس اگر اراده نمودید که او را از شیردهی جدا کنید و مشورت کردید، گناهى بر آن دو نیست و اگر خواستید براى فرزندان خود دایه بگیرید، پس بر شما گناهى نیست. به شرط آنکه چیزى را که پرداخت آن را به عهده گرفته ‏اید، به طور شایسته بپردازید و از خداوند پروا کنید و بدانید همانا خداوند به آنچه انجام میدهید بیناست.»

خدایا هر کس در آرزوی بچه دار شدنه بهش فرزند صالح و سالم عطا بفرما ... الهی آمین .

بسم الله الرحمن الرحیم

طلاق

در این آیات احکام طلاق مطرح می گردد. چند نکته در میان این قوانین بیان شده که شایسته توجه است.

نکته : 

1. خداوند متعال دو مرتبه در این آیات(229 و 231) دستور به حسن سلوک با همسر را می دهد.

2. حق تعدی به حقوق زنان را ندارید. در صورت انجام این کار به خود ستم می نمایید. در این مورد خداوند متعال تهدید نموده است که این دستور را به سخره نگیرید. همچنین توصیه نموده است که نعمت های خداوند و قوانین الهی را یاد نمایید(شاید منظور این باشد که دوران قبل از ازدواج که آرزوی وصال را می نمودید و خداوند به شما این نعمت را عطا نمود، یاد نمایید).(آیه­ ی 231)

3. این احکام طلاق بهترین حالت است و موجبات تزکیه و پاکی شما را فراهم می کند. خداوند می داند و شما نمی دانید.(آیه­ ی 232)

قسمت پایانی بخش طلاق بود که ذکر شد .ان شاءالله تو هیچ زندگی شاهد طلاق نباشیم و زندگی هامون پر باشه از مهر و صفا.

بسم الله الرحمن الرحیم

طلاق

این بخش نکات دیگه ای هم داشت که میگیم خدمتتون :

 

9. چیزی که به زنان داده شده، پس گرفتنش حلال نیست، مگر اینکه بترسید حدود الهی را برپا ندارید.(آیه­ ی 229)

10. در صورت ترس از عدم برپایی حدود الهی، ایرادی ندارد زن فدیه پرداخت نماید.(آیه­ ی 229)

11. اگر برای بار سوم زن را طلاق داد، دیگر بر او حلال نیست.(آیه­ ی 230)

12. اگر آن زن با دیگری ازدواج کرده و طلاق بگیرد، ایرادی ندارد با شوهر قبلی خود مجدداً ازدواج نماید.(آیه­ ی 230)

13. هنگامی که زن را طلاق دادید، او نیز مهلتش را به اتمام رساند، پس یا به شایستگی با او رفتار کنید و یا به شایستگی رهایش نمایید.(آیه ­ی 231) 

14. حق ندارید با زنان برای تعدی کردن به حقوقشان رفتار آزاردهنده انجام دهید.(آیه ­ی 231)

15. اگر زنی طلاق گرفت، کسی او را از بازگشت به همسرش باز ندارد.(آیه­ ی 232)

ان شاءالله این آمار طلاق کم و کم تر بشه و زندگی ها در صلح و صفا و آرامش سپری ، خانواده 

مهم ترین رکن جامعه است قدر با هم بودن رو بدونیم ... 

جا داره از همین تریبون میلاد امام حسن مجتبی علیه السلام کریم اهل بیت رو به ساحت مقدس 

امام زمان عج و مادرشون فاطمه زهرا سلام الله علیها تبریک و تهنیت عرض کنم.

بسم الله الرحمن الرحیم

طلاق

نکاتی که در بخش طلاق میخونیم چون یه کوچولو زیادن کم کم میذاریم که طولانی نشه :)

 

1. کسانی که سوگند می خورند از زنان خود دوری کنند، تا چهار ماه برای بازگشت فرصت دارند.(آیه­ ی 226)

2. اگر عزم طلاق کردند، ایرادی ندارد(خداوند متعال شنوای داناست).(آیه­ ی 227)

3. زنانی که طلاق داده می شوند،باید به اندازه سه پاکی صبر کنند.(آیه­ ی 228)

4. زنان در صورت حامله بودن، نباید پنهان کنند.(آیه­ ی 228)

5. شوهر قبلی نسبت به دیگران برای بازگرداندن همسرش سزاوارتر است.(آیه­ ی 228)

6. زن و مرد بر یکدیگر حقوقی دارند، که مردان بر زنان دارای درجه هستند.(آیه­ ی 228)

7. حق طلاق تا دو مرتبه است.(آیه­ ی 229)

8. مردان باید با زنان به طور شایسته رفتار کنند و یا به نیکی آنها را رها نمایند.(آیه­ ی 229)


بسم الله الرحمن الرحیم

طلاق

آیات پایانی این بخش است و در پست بعد به نکاتش میپردازیم.

وَإِذَا طَلَّقْتُمُ النَّسَاء فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَأَمْسِکُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ أَوْ سَرِّحُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ وَلاَ تُمْسِکُوهُنَّ ضِرَارًا لَّتَعْتَدُواْ وَمَن یَفْعَلْ ذَلِکَ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ وَلاَ تَتَّخِذُوَاْ آیَاتِ اللّهِ هُزُوًا وَاذْکُرُواْ نِعْمَتَ اللّهِ عَلَیْکُمْ وَمَا أَنزَلَ عَلَیْکُمْ مِّنَ الْکِتَابِ وَالْحِکْمَةِ یَعِظُکُم بِهِ وَاتَّقُواْ اللّهَ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ بِکُلِّ شَیْءٍ عَلِیمٌ ﴿۲۳۱﴾

 و هنگامی که زنان را طلاق دادید، پس مهلت خود را به اتمام رساندند، پس با آنان به طور شایسته رفتار کنید یا به نیکی و خوشی رها نمایید و با آنان برای تعدی کردن، رفتار آزاردهنده نداشته باشید و هر­کس چنین کند قطعاً بر خود ستم نموده است و آیات خداوند را به ریشخند مگیرید و نعمت‏ خداوند را بر خود و آنچه را که از کتاب و حکمت بر شما نازل کرده و به [وسیله] آن شما را اندرز میدهد، یاد کنید و از خداوند پروا داشته باشید و بدانید همانا خداوند به هر چیزى داناست.

وَإِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاء فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلاَ تَعْضُلُوهُنَّ أَن یَنکِحْنَ أَزْوَاجَهُنَّ إِذَا تَرَاضَوْاْ بَیْنَهُم بِالْمَعْرُوفِ ذَلِکَ یُوعَظُ بِهِ مَن کَانَ مِنکُمْ یُؤْمِنُ بِاللّهِ وَالْیَوْمِ الآخِرِ ذَلِکُمْ أَزْکَى لَکُمْ وَأَطْهَرُ وَاللّهُ یَعْلَمُ وَأَنتُمْ لاَ تَعْلَمُونَ ﴿۲۳۲﴾

و هنگامی که زنان را طلاق دادید، و مهلت خود را به پایان رساندند، پس آنان را از ازدواج با همسران [سابق] خود چنانچه به خوبى با یکدیگر تراضى نمایند، جلوگیرى مکنید. هر­کس از شما به خداوند و روز بازپسین ایمان دارد به این [دستورها] پند داده مى‏شود. [مراعات] این­ها براى شما پاک‏تر و طاهر‏تر است و خداوند می‏داند و شما نمیدانید.

 دعا نوشت : دوستان عزیز این ایام برای شفای همه ی مریضان دعا کنیم .. اللهم اشف کل مریض ..

الهی آمین .

بسم الله الرحمن الرحیم

طلاق

در پست قبل تر بخش هایی از این آیات رو با هم خوندیم .در اینجا به ادامه آیات میپردازیم .

الطَّلاَقُ مَرَّتَانِ فَإِمْسَاکٌ بِمَعْرُوفٍ أَوْ تَسْرِیحٌ بِإِحْسَانٍ وَلاَ یَحِلُّ لَکُمْ أَن تَأْخُذُواْ مِمَّا آتَیْتُمُوهُنَّ شَیْئًا إِلاَّ أَن یَخَافَا أَلاَّ یُقِیمَا حُدُودَ اللّهِ فَإِنْ خِفْتُمْ أَلاَّ یُقِیمَا

 ُدُودَ اللّهِ فَلاَ جُنَاحَ عَلَیْهِمَا فِیمَا افْتَدَتْ بِهِ تِلْکَ حُدُودُ اللّهِ فَلاَ تَعْتَدُوهَا وَمَن یَتَعَدَّ حُدُودَ اللّهِ فَأُوْلَئِکَ هُمُ الظَّالِمُونَ﴿۲۲۹﴾

طلاق [رجعى] دو بار است، پس به طور شایسته رفتار کند و یا به نیکی رها نماید و براى شما روا نیست که از آنچه به آنان داده ‏اید چیزى بازستانید، مگر آنکه [طرفین] در به­ پا داشتن حدود خداوند بیمناک باشند. پس اگر بیم دارید که آن دو حدود خدا را برپاى نمى‏دارند، در آنچه که [زن براى آزاد کردن خود] فدیه دهد گناهى بر ایشان نیست. این است ‏حدود خداوند، پس از آن تجاوز مکنید و کسانى که از حدود احکام الهى تجاوز کنند، پس آنان همان ستمکارانند.

فَإِن طَلَّقَهَا فَلاَ تَحِلُّ لَهُ مِن بَعْدُ حَتَّىَ تَنکِحَ زَوْجًا غَیْرَهُ فَإِن طَلَّقَهَا فَلاَ جُنَاحَ عَلَیْهِمَا أَن یَتَرَاجَعَا إِن ظَنَّا أَن یُقِیمَا حُدُودَ اللّهِ وَتِلْکَ حُدُودُ اللّهِ یُبَیِّنُهَا لِقَوْمٍ یَعْلَمُونَ ﴿۲۳۰﴾
پس اگر [شوهر براى بار سوم] او را طلاق داد، پس از آن دیگر [آن زن] براى او حلال نیست تا اینکه با شوهرى غیر از او ازدواج کند [و با او همخوابگى نماید]. پس اگر [شوهر دوم] وى را طلاق گفت اگر آن دو [همسر سابق] پندارند که حدود خداوند را برپا مى‏دارند، گناهى بر آن دو نیست که به یکدیگر بازگردند و این­ها حدود خداوند است، آن را براى قومى که می‏دانند بیان می‏کند.

بسم الله الرحمن الرحیم

طلاق

آیات این بخش زیاد هست، به همین علت ابتدا همه آیات رو با هم مطالعه می کنیم و سپس نکات آیات رو باهم برمی شماریم.

لِّلَّذِینَ یُؤْلُونَ مِن نِّسَآئِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِنْ فَآؤُوا فَإِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ ﴿۲۲۶﴾

کسانی که سوگند می خورند که با زنانشان نزدیکی نکنند باید چهار ماه درنگ کنند، سپس اگر بازگشتند خداوند آمرزگار مهربان است.

وَإِنْ عَزَمُواْ الطَّلاَقَ فَإِنَّ اللّهَ سَمِیعٌ عَلِیمٌ ﴿۲۲۷﴾

و اگر تصمیم به جدایی گرفتند، (آن هم با شرایطش مانعی ندارد،) خداوند شنوا و داناست.

وَالْمُطَلَّقَاتُ یَتَرَبَّصْنَ بِأَنفُسِهِنَّ ثَلاَثَةَ قُرُوَءٍ وَلاَ یَحِلُّ لَهُنَّ أَن یَکْتُمْنَ مَا خَلَقَ اللّهُ فِی أَرْحَامِهِنَّ إِن کُنَّ یُؤْمِنَّ بِاللّهِ وَالْیَوْمِ الآخِرِ وَبُعُولَتُهُنَّ أَحَقُّ بِرَدِّهِنَّ فِی ذَلِکَ إِنْ أَرَادُواْ إِصْلاَحًا وَلَهُنَّ مِثْلُ الَّذِی عَلَیْهِنَّ بِالْمَعْرُوفِ وَلِلرِّجَالِ عَلَیْهِنَّ دَرَجَةٌ وَاللّهُ عَزِیزٌ حَکُیمٌ﴿۲۲۸﴾

زنان مطلقه، باید به مدت سه مرتبه عادت ماهانه دیدن (و پاک شدن) انتظار بکشند! ( عده نگهدارند) و اگر به خدا و روز رستاخیز، ایمان دارند برای آنها حلال نیست که آنچه را خدا در رحم هایشان آفریده، کتمان کنند. و همسرانشان، برای باز گرداندن آنها (و از سر گرفتن زندگی زناشویی) در این مدت، (از دیگران) سزاوارترند، در صورتی که (به راستی) خواهان اصلاح باشند. و برای زنان، همانند وظایفی که بر دوش ‍ آنه است، حقوق شایسته‏ ای قرار داده شده، و مردان بر آنان برتری دارند، و خداوند توانا و حکیم است.

بسم الله الرحمن الرحیم

قسم

وَلاَ تَجْعَلُواْ اللّهَ عُرْضَةً لِّأَیْمَانِکُمْ أَن تَبَرُّواْ وَتَتَّقُواْ وَتُصْلِحُواْ بَیْنَ النَّاسِ وَاللّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ﴿۲۲۴﴾

خدا را در معرض سوگندهای خود قرار ندهید! و برای اینکه نیکی کنید، و تقوا پیشه سازید، و در میان مردم اصلاح کنید (سوگند یاد ننمایید)! و خداوند شنوا و داناست.

لاَّ یُؤَاخِذُکُمُ اللّهُ بِاللَّغْوِ فِیَ أَیْمَانِکُمْ وَلَکِن یُؤَاخِذُکُم بِمَا کَسَبَتْ قُلُوبُکُمْ وَاللّهُ غَفُورٌ حَلِیمٌ﴿۲۲۵﴾

خدا شما را به سوگندهای لغو مؤاخذه نکند و لیکن به آنچه در دل دارید مؤاخذه خواهد کرد و خدا بسیار آمرزنده و بردبار است.

1. برای انجام کارهایتان، به خداوند سوگند نخورید.

2. خداوند شما را به خاطر سوگندهای الکی مؤاخذه نمی­کند.

3. به خاطر آنچه در قلب­هایتان هست، مؤاخذه خواهید شد.

نکته: طبق آیه­ ی 177، تنها متقین می­ توانند تمام آن کارهای درست را انجام دهند، به عبارت دیگر متقین بر درستکاران اولا هستند. طبق آیه­ ی 130 نیز حضرت ابراهیم در آخرت از صالحین است، از طرفی ایشان از برگزیدگان الهی نیز هستند، لذا می­ توان گفت صالحین بر متقین اولا هستند. بنابراین الفاظ «تَبَرُّوا، تَتَّقُوا و تُصْلِحُوا» به ترتیب از پایین به بالا ذکر شده­ اند.

بسم الله الرحمن الرحیم

نزدیکی

وَیَسْأَلُونَکَ عَنِ الْمَحِیضِ قُلْ هُوَ أَذًى فَاعْتَزِلُوا النِّسَاءَ فِی الْمَحِیضِ وَلَا تَقْرَبُوهُنَّ حَتَّى یَطْهُرْنَ فَإِذَا تَطَهَّرْنَ فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَیْثُ أَمَرَکُمُ اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ التَّوَّابِینَ وَیُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِینَ﴿۲۲۲﴾

از تو درباره حیض می پرسند، بگو: حیض، حالت ناملایم و زیان باری است؛ پس در زمان حیض از [آمیزش با] زنان کناره گیری کنید، و با آنان نزدیکی ننمایید تا پاک شوند؛ و هنگامی که پاک شدند از جایی که خدا به شما فرمان داده با آنان آمیزش کنید. یقیناً خدا کسانی را که بسیار توبه می کنند، و کسانی را که خود را [با پذیرش انواع پاکی ها از همه آلودگی ها] پاکیزه می کنند. دوست دارد.

نِسَاؤُکُمْ حَرْثٌ لَکُمْ فَأْتُوا حَرْثَکُمْ أَنَّى شِئْتُمْ وَقَدِّمُوا لِأَنْفُسِکُمْ وَاتَّقُوا اللَّهَ وَاعْلَمُوا أَنَّکُمْ مُلَاقُوهُ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِینَ ﴿۲۲۳﴾

زنان شما، محل بذرافشانی شما هستند، پس هر زمان که بخواهید، می ‏توانید با آنها آمیزش کنید. و (سعی نمائید از این فرصت بهره گرفته، با پرورش فرزندان صالح) اثر نیکی برای خود، از پیش بفرستید! و از خدا بپرهیزید و بدانید او را ملاقات خواهید کرد و به مومنان، بشارت ده!

بسم الله الرحمن الرحیم

مشرکین

وَلَا تَنْکِحُوا الْمُشْرِکَاتِ حَتَّى یُؤْمِنَّ وَلَأَمَةٌ مُؤْمِنَةٌ خَیْرٌ مِنْ مُشْرِکَةٍ وَلَوْ أَعْجَبَتْکُمْ وَلَا تُنْکِحُوا الْمُشْرِکِینَ حَتَّى یُؤْمِنُوا وَلَعَبْدٌ مُؤْمِنٌ خَیْرٌ مِنْ مُشْرِکٍ وَلَوْ أَعْجَبَکُمْ أُولَئِکَ یَدْعُونَ إِلَى النَّارِ وَاللَّهُ یَدْعُو إِلَى الْجَنَّةِ وَالْمَغْفِرَةِ بِإِذْنِهِ وَیُبَیِّنُ آیَاتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ یَتَذَکَّرُونَ ﴿۲۲۱﴾

و با زنان مشرک ازدواج نکنید تا زمانی که ایمان بیاورند. قطعاً کنیز با ایمان از زن آزاد مشرک بهتر است، هر چند [زیبایی، مال و موقعیت او] شما را خوش آید. و زنان با ایمان را به ازدواج مردان مشرک در نیاورید تا زمانی که ایمان بیاورند. مسلماً برده با ایمان از مرد آزاد مشرک بهتر است، هر چند [جمال، مال و منال او] شما را خوش آید.   اینان [که مشرکند، نه تنها مردم، بلکه بی رحمانه زن و فرزند خود را] به سوی آتش می خوانند، و خدا از راه لطف و مرحمت به بهشت و مغفرت دعوت کند و خداوند برای مردم آیات خویش بیان فرماید، باشد که هشیار و متذکر گردند.

1. با زنان مشرک ازدواج نکنید(کنیز با ایمان از زن مشرک بهتر است).

2. دخترانتان را به ازدواج مردان مشرک در نیاورید (بنده­ ی با ایمان از مرد مشرک بهتر است).

3. زیرا مشرکین به آتش دعوت می ­کنند و خداوند به بهشت.

بسم الله الرحمن الرحیم

خانواده

یتیم

فِی الدُّنْیَا وَالْآخِرَةِ وَیَسْأَلُونَکَ عَنِ الْیَتَامَى قُلْ إِصْلَاحٌ لَهُمْ خَیْرٌ وَإِنْ تُخَالِطُوهُمْ فَإِخْوَانُکُمْ وَاللَّهُ یَعْلَمُ الْمُفْسِدَ مِنَ الْمُصْلِحِ وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ لَأَعْنَتَکُمْ إِنَّ اللَّهَ عَزِیزٌ حَکِیمٌ ﴿۲۲۰﴾

[آری، تا] درباره [آنچه به صلاح] دنیا و آخرت [است] بیندیشید. و از تو درباره یتیمان می پرسند، بگو: اصلاح امور آنان بهتر است، و اگر با آنان معاشرت کنید و امورتان را با امورشان بیامیزید [کاری خداپسندانه است] آنان برادر دینی شما هستند، و خدا افسادگر [در امور یتیم] را از اصلاح گر بازمی شناسد. و اگر خدا می خواست شما را [در تکلیف و مسؤولیت نسبت به مال و جان یتیم] به زحمت می انداخت؛ مسلماً خدا توانای شکست ناپذیر و حکیم است.

پروردگار عالمیان، در آیه ­ی 83، عهدهای قوم بنی ­اسرائیل را ذکر نموده است. در آن آیه خداوند متعال عهد احسان به یتیمان را بلافاصله پس از والدین و نزدیکان ذکر نموده است. این مسئله اهمیت ویژه ­ی جایگاه یتیمان را در نظام اجتماعی مشخص می­ کند. به عبارت دیگر توجه به یتیمان مقدم بر مسکینان و دیگر مردم است. در واقع انسان ­های نیازمندِ محبت، بر انسان­ های نیازمندِ مال و ثروت مقدم هستند.

در آیه­ ی 220 نیز خداوند متعال به طور خاص به توجه نسبت به یتیمان تأکید نموده است. پروردگار عالمیان در این آیه فرموده است، اگر با هم زندگی می ­کنید، همچون برادرانتان با آن­ ها رفتار نمایید. به عبارت دیگر با توجه به اینکه در میان عموم جامعه، نزدیک­ ترین شخص از نزدیکان درجه­ ی دو به انسان، برادر او است، ذات اقدس اله یتیم را همسنگ برادر قرار داده است. شدت دستور با توجه هشدار پس از آن مشخص می ­گردد.

شاید منظور از عدم سختگیری در این آیه، قرار ندادن منزلت یتیم، همسنگ وابستگان درجه ­ی یک باشد. این امر نشان از مسؤولیت سنگین انسان در برابر خانواده ­اش دارد. در آیات 221 الی 242 به صورت گسترده راجع به خانواده و مخصوصاً همسر صحبت شده است.

بسم الله الرحمن الرحیم

خمر و میسر

یَسْأَلُونَکَ عَنِ الْخَمْرِ وَالْمَیْسِرِ قُلْ فِیهِمَا إِثْمٌ کَبِیرٌ وَمَنَافِعُ لِلنَّاسِ وَإِثْمُهُمَآ أَکْبَرُ مِن نَّفْعِهِمَا وَیَسْأَلُونَکَ مَاذَا یُنفِقُونَ قُلِ الْعَفْوَ کَذَلِکَ یُبیِّنُ اللّهُ لَکُمُ الآیَاتِ لَعَلَّکُمْ تَتَفَکَّرُونَ ﴿۲۱۹﴾

درباره شراب و قمار از تو سؤ ال می‏کنند، بگو: در آنها گناه و زیان بزرگی است، و منافعی (از نظر مادی) برای مردم در بر دارد، (ولی) گناه آنها از نفعشان بیشتر است. و از تو می ‏پرسند چه چیز انفاق کنند؟ بگو: عفو (در ترجمه ها «از مازاد نیازمندی خود» نیز معنا شده است). این چنین خداوند آیات را برای شما روشن می ‏سازد، شاید اندیشه کنید!

می­ توان گفت این سومین مرتبه است که پروردگار عالمیان در این جزء به انفاق اشاره می ­نماید. اولین مرتبه در آیه­ ی 195 بود که خداوند بلند مرتبه علاوه بر دستور به انفاق، از بخل نیز نهی نمود. مرتبه­ ی دوم آیه­ ی 215 است. در آن آیه افرادی که مورد نفقه ­ی انسان باید قرار ­گیرند، به ترتیب مشخص می ­شود. در این آیه برای دومین مرتبه مسلمانان از حضرت رسول (صلی الله علیه و آله و سلم) می پرسند که چه چیزی انفاق کنند. مرتبه ­ی اول پروردگار عالمیان فرمود «خیر (نیکی)» و این بار خداوند تبارک و تعالی فرمود «عفو (بخشش)». مرتبه­ ی اول به نوعی خوبی و احسان نمودن است و مرتبه­ی بعدی گذشت کردن و بخشیدن اشتباهات دیگران. مرتبه­ ی اول دادن و مرتبه­ ی دوم نگرفتن.

سؤال: چرا پاسخ سؤال مربوط به شراب و قمار و سؤال مربوط به انفاق بلافاصله پشت سر هم ذکر شده است؟

چرا قبل و بعد از آیات مربوط به فتنه، آیات انفاق مطرح گردیده است؟

پاسخ: شاید حب دنیا عامل اصلی بروز بغی در انسان­ ها است. لذا قبل و بعد از آیات مربوط به فتنه، پروردگار عالمیان دستور به انفاق می ­دهد، تا انسان ­ها دچار بغی نشوند. بنابراین یکی از آثار بزرگ انفاق، پیشگیری از بروز بغی است.

در مورد سؤال اول نیز، ارتباط مستقیم قمار و دنیا و انفاق مشخص است، اما ارتباط شراب با این مسائل قدری مورد تعمق باید قرار گیرد.

 

+ چند روزی مسافرت هستم و دسترسی به اینترنت ندارم و در نتیجه چند روزی هم اینجا پستی قرار نخواهد گرفت.

بسم الله الرحمن الرحیم

نکته: در آیه ­شریفه 217 پروردگار عالمیان فرمود: جنگ در ماه حرام «صد عن سبیل الله (مانع برای راه خداوند)» است و در آیه ­ی 218، خداوند متعال می فرماید «جاهدوا فی سبیل الله». به عبارت ساده ­تر تکرار واژه­ های «سبیل الله» در این دو آیه، تقابل این دو جبهه را به صورت واضح مشخص می ­نماید.

نکته: انسان در هنگام بروز جنگ، باید در آن شرکت نموده و به سپاه اسلام کمک نماید. اما در هنگام بروز فتنه باید تا جایی که می ­­تواند از آن دوری کند. این امر به این دلیل است که قدرت تشخیص حق و باطل در فتنه از انسان گرفته می ­شود و ممکن است ناخواسته به باطل کمک نماید، لذا تلاش بسیار برای تشخیص حق نیاز است.

نکته: در فتنه افراد برای تغییر عقیده­ ی شما می­ جنگند و به صورت ناخودآگاه شما را از دینتان برمی­ گردانند. شاید تهاجم فرهنگی را بتوان نوعی فتنه دانست.

نکته: آیات مربوط به فتنه بلافاصله بعد از آیات مربوط به اطاعت از جانشین حضرت رسول مطرح شده است.

نکته: واژه­ های «هاجروا و جاهدوا» برای اولین بار در این آیه به کار رفته است.

بسم الله الرحمن الرحیم

إِنَّ الَّذِینَ آمَنُواْ وَالَّذِینَ هَاجَرُواْ وَجَاهَدُواْ فِی سَبِیلِ اللّهِ أُوْلَئِکَ یَرْجُونَ رَحْمَتَ اللّهِ وَاللّهُ غَفُورٌ رَّحِیمٌ ﴿۲۱۸﴾

کسانى که ایمان آورده ‏اند و کسانى که در راه خدا هجرت و جهاد کرده‏ اند، به رحمت الهى امیدوارند و خداوند آمرزگار مهربان است‏.

در آیات 216 الی 218 خداوند متعال مجدداً احکام مربوط به جنگ را بیان می­ دارد، اما در دل این آیات پروردگار عالمیان موضوع فتنه را مطرح می ­نماید.

نکته: آیه­ ی 216 خارج از روند کلی موضوع، حکمی کلی را نیز بیان می­ دارد. «چه بسا از چیزی بدتان بیاید، در حالی که به صلاح شما نیست. چه بسا از چیزی خوشتان بیاید، در حالی که به ضرر شماست».

آیه­ ی 217 لازمه­ ی دقت زیادی است. این در سه حالت حرمت جنگ را مطرح می­ نماید.

1. حرام بودن جنگ در ماه­ های حرام

2. حرام بودن اخراج اهل مسجد

خارج نمودن اهل مسجدالحرام نزد خداوند از جنگ در ماه­ های حرام اشتباهی بزرگ ­تر از قبلی است.

3. فتنه

دچار فتنه شدن از جنگ در مسجدالحرام هم بزرگ ­تر و خطرناک­ تر است.

نکته­ ی مهمی که در این آیه موجود است، همین فراز سوم آیه یعنی فتنه است. پروردگار عالمیان به خوبی در ادامه ­ی آیه موضوع فتنه را روشن می نماید. آنان تا شما را از دینتان برنگردانند، رهایتان نخواهند نمود. هرکس از شما مغلوب فتنه گشت، از دین خود برگشته است و هرکس در این حال بمیرد، کافر از دنیا رفته است. اعمال کافران نیز در دنیا و آخرت نابود گشته و در آتش جاودان خواهند بود.

اما کسانی که هنگام رودررو شدن با فتنه، ایمان خود را از دست نداده، هجرت نمایند (تا جایی که می­ توانند از فتنه دوری کنند) و در راه خداوند تلاش بسیار نمایند. آن­ ها می ­توانند به رحمت خداوند متعال امیدوار باشند. خداوند بخشنده­ ی مهربان است.

بسم الله الرحمن الرحیم

فتنه، جهاد

کُتِبَ عَلَیْکُمُ الْقِتَالُ وَهُوَ کُرْهٌ لَّکُمْ وَعَسَى أَن تَکْرَهُواْ شَیْئًا وَهُوَ خَیْرٌ لَّکُمْ وَعَسَى أَن تُحِبُّواْ شَیْئًا وَهُوَ شَرٌّ لَّکُمْ وَاللّهُ یَعْلَمُ وَأَنتُمْ لاَ تَعْلَمُونَ ﴿۲۱۶﴾

جهاد در راه خدا، بر شما مقرر شده، در حالی که برایتان ناخوشایند است. چه بسا چیزی را خوش ‍ نداشته باشید، حال آنکه خیر شما در آن است. و یا چیزی را دوست داشته باشید، حال آنکه شر شما در آن است. و خدا می‏ داند، و شما نمی‏ دانید.

یَسْأَلُونَکَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرَامِ قِتَالٍ فِیهِ قُلْ قِتَالٌ فِیهِ کَبِیرٌ وَصَدٌّ عَن سَبِیلِ اللّهِ وَکُفْرٌ بِهِ وَالْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَإِخْرَاجُ أَهْلِهِ مِنْهُ أَکْبَرُ عِندَ اللّهِ وَالْفِتْنَةُ أَکْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ وَلاَ یَزَالُونَ یُقَاتِلُونَکُمْ حَتَّىَ یَرُدُّوکُمْ عَن دِینِکُمْ إِنِ اسْتَطَاعُواْ وَمَن یَرْتَدِدْ مِنکُمْ عَن دِینِهِ فَیَمُتْ وَهُوَ کَافِرٌ فَأُوْلَئِکَ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فِی الدُّنْیَا وَالآخِرَةِ وَأُوْلَئِکَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ ﴿۲۱۷﴾

از تو، درباره جنگ کردن در ماه حرام، سؤال می‏ کنند، بگو: جنگ در آن، (گناهی) بزرگ است، ولی جلوگیری از راه خدا (و گرایش مردم به آیین حق) و کفر ورزیدن نسبت به او و هتک احترام مسجد الحرام، و اخراج ساکنان آن، نزد خداوند مهمتر از آن است، و ایجاد فتنه، (و محیط نامساعد، که مردم را به کفر، تشویق و از ایمان باز می‏ دارد) حتی از قتل بالاتر است. و مشرکان، پیوسته با شما می‏ جنگند، تا اگر بتوانند شما را از آیینتان برگردانند، ولی کسی که از آیینش برگردد، و در حال کفر بمیرد، تمام اعمال نیک (گذشته) او، در دنیا و آخرت، بر باد می ‏رود، و آنان اهل دوزخند، و همیشه در آن خواهند بود.

+ ان شاءالله عاقبتمون به خیر بشه!

بسم الله الرحمن الرحیم

انفاق به چه کسی

یَسْأَلُونَکَ مَاذَا یُنفِقُونَ قُلْ مَا أَنفَقْتُم مِّنْ خَیْرٍ فَلِلْوَالِدَیْنِ وَالأَقْرَبِینَ وَالْیَتَامَى وَالْمَسَاکِینِ وَابْنِ السَّبِیلِ وَمَا تَفْعَلُواْ مِنْ خَیْرٍ فَإِنَّ اللّهَ بِهِ عَلِیمٌ ﴿۲۱۵﴾

از تو مى ‏پرسند چه چیزى انفاق کنند [و به چه کسى بدهند]؟ بگو: «هر خیر و نیکی (و سرمایه سودمند مادی و معنوی) که انفاق می‏ کنید، باید برای پدر و مادر و نزدیکان و یتیمان و مستمندان و درماندگانِ در راه، باشد.» و هر کار خیری که انجام دهید، خداوند از آن آگاه است. (لازم نیست تظاهر کنید، او می‏ داند).

در آیه­ ی 195 خداوند متعال فرمود در راه خداوند انفاق کنید، و در این آیه مصداق ­های راه خداوند مشخص می ­شود. به عبارت دیگر افراد جامعه به تناسب نزدیکی به انسان، از بخشش ­های انسان باید بهره ­مند گردند. هر چه فرد نزدیک ­تر بهره ­مندی او بیشتر.

بسم الله الرحمن الرحیم

بنابراین می ­توان نتیجه گرفت که اختلاف اصلی در میان تمامی اقوام بر سر الگو است. الگوی حقیقی نه تنها خوب و بد را نشان می­ دهد بلکه همواره همراه کتاب بوده و طبق آن حکم می ­نماید. به عبارت دیگر او خلیفه­ ی خداوند بر روی زمین است.

با این توجه سؤالی که پیش می ­آید این است که چرا خداوند متعال به افرادی که بغی می ­ورزند، مهلت می­ دهد. نه تنها مهلت بلکه قدرت و ثروت نیز داده است.

آیه­ ی 214 به زیبایی پاسخ این سؤال را روشن می­ کند. این آیه از جهتی نیز یادآور آیه­ ی 155 است. در آنجا ذات اقدس إله می ­فرماید: قطعاً شما را به چیزی از ترس و گرسنگی و کمی اموال و جان­ ها و بهره­ ها امتحان خواهیم کرد. در اینجا می ­فرماید: آیا گمان می­ کنید وارد بهشت خواهید شد، در حالی که پیشینیان را سختی و زیان فرا گرفت و تکانده شدند، تا اینکه رسولشان و مؤمنین همراهش گفتند چه زمانی یاری خداوند خواهد رسید؟

به عبارت دیگر با توجه به این آیه و آیه­ ی قبل مهلت کفار وسیله ­ی امتحان مؤمنین است. لذا به کسانی که در مقابل این سختی ­ها صبر پیشه نموده­ اند بشارت داده شده است (آیه­ ی 155) و همچنین فرموده است یاری خداوند نزدیک است(آیه­ ی 214) و نباید ناامید شد.

سؤال: چرا خداوند ما را امتحان می ­نماید؟

پاسخ این سؤال نیز پیشتر در آیه­ ی 143 داده شده است. امتحان الهی وسیله­ ای است که ما با آن خود را محک زده و می­ شناسیم و اگر نه خداوند متعال که نیازی به شناخت ما ندارد و هدف ضایع نمودن ایمان ما نیست. به عبارت دیگر امتحان، عامل نابودی ایمان نیست بلکه عامل شناساندن انسان به خودش است. از این رو وجود امتحان نیز نشانه­ ی رأفت مهربانانه­ ی پروردگار عالمیان است.

 

ان شاءالله به مدد خود خداوند و ائمه اطهار در این امتحانات زندگیمون رو سیاه بیرون نیاییم.