حکمت 19:نهج البلاغه نکوهش آرزوهاى دراز
(اخلاقی)
وَ قَالَ (علیه السلام): مَنْ جَرَى فِی عِنَان أَمَلِهِ عَثَرَ بِأَجَلِهِ .
و درود خدا بر او، فرمود: هر که همراه با افسار آرزوهاى خود بشتابد، با فرا رسیدن مرگش، مى لغزد و به زمین مى خورد. (به آرزویش نرسیده مى میرد، پس در پى آرزوهاى دراز نروید و از مرگ غافل نباشید).
شرح حکمت:
أمل به معناى هر نوع آرزو است; خواه آرزوى معقول باشد یا نامعقول، امام سجاد در مناجات مفتقرین می خطاب به خداوند فرمایند: « اى نهایت آرزوى آرزومندان »
پیغمبر اکرم(صلى الله علیه وآله و سلم) نیز می فرمایند: « آرزو مایه رحمت براى امت من است و اگر آرزو نبود هیچ مادرى فرزندش را شیر نمى داد و هیچ باغبانى درختى نمى کاشت». زیرا آرزوهاست که انسان را به تلاش و کوشش براى رسیدن به اهداف برتر و بالاتر وا مى دارد.
ولى همین آرزو هرگاه به صورت نامعقول درآید و تبدیل به آرزوهاى دور و دراز و دست نیافتنى شود انسان را چنان به خود مشغول مى دارد که از همه چیز حتى خداوند و مرگ و معاد غافل مى شود و چنان سرگرم مى گردد که ناگهان مرگش فرا مى رسد در حالى که دستش از همه چیز تهى است.
امام على(علیه السلام) مى فرمایند: « آرزوهاى دراز اعمال انسان را تباه مى کند و مرگ را به فراموشى مى افکند» و همچنین می فرمایند: «آرزوى دور و دراز مایه سلطه شیاطین بر دل هاى غافلان است.» باز می فرمایند:«آرزوهاى دور و دراز همچون سراب است بیننده را مى فریبد و آن کس را که بر آن دل ببندد مأیوس مى سازد.»
Channel: @Ramzehayat
Instagram: @Ramzehayat